Persoonlijk: One year ago...

1 comment
Deze week ongeveer een jaar geleden is de moeder van een vriendin van mij overleden en begraven. Op de dag van de begrafenis heb ik daar toen een mooi stuk over geschreven (voor mijn oude blog), wat ik nu, één jaar later, met jullie wil delen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik haar moeder niet persoonlijk kende, het is echt een schoolvriendin waarbij ik nog nooit thuis was geweest, maar het raakte me wel heel erg. Het stuk dat ik over die dag heb geschreven vind ik nog steeds prachtig om terug te lezen!
(Later vandaag komt er ook nog een "luchtiger" stukje online, mocht je niet zo zitten te wachten op een verhaal over een toch wel redelijk "serieus" onderwerp.)

DE BEGRAFENIS | VRIENDSCHAP
Vandaag reed om half één een grote touringcar van ons schoolplein af. Onderweg naar Alpen a/d Rijn, naar een begrafenis. Niet zomaar een begrafenis, de begrafenis van de moeder van twee leerlingen van mijn school. Één van die leerlingen is mijn vriendin, wiens moeder overleden is aan kanker. Vanzelfsprekend dat ik ook om half één met die bus vertrok richting Alpen.
Het was geweldig om te zien hoeveel mensen de familie Berlage wilde steunen, de kerk was vol. Aan de familie kon je zien hoeveel kracht ze uit dat medeleven putte, prachtig! Het overlijden is nooit fijn te noemen, zeker niet voor wie achterblijft. Maar ik heb wel ervaren hoe goed Janita Berlage haar dood te gemoed ging, in kracht van God. Dat is ook wat ons meegegeven is in de dienst.
Eigenlijk wil ik inzoomen op een ander deel van de dag. Namelijk de busreizen van school naar Alpen, naar de begraafplaats en naar de plaats van condoleren. Niet zozeer omdat we met zo enorm veel leerlingen waren. Maar vooral omdat ik omringd was door zo veel vrienden en vriendinnen. Mensen die ik in de loop der jaren heb leren kennen en waarmee ik steeds betere vrienden ben geworden. Het was zo'n veilig gevoel om zoveel vrienden om je heen te hebben, we steunden allemaal op elkaar en dat was mooi.
Ook vanavond heb ik nog met twee andere vrienden gesproken, de een via msn, de ander in het echt. En wederom besefte ik hoe geweldig het is om zulke vrienden te hebben. En ik ben mijn vrienden ook niet gaan zien als vanzelfsprekendheid, maar als een gave van God. Er zijn momenten dat God mij door mijn vrienden heen iets heeft verteld, en dat is zo gaaf!
Ik ben me er vandaag bewust van geworden dat mijn vrienden niet "zomaar" mijn vrienden zijn. Ze zijn dat om een reden, en zo ook andersom. (...) Ik hoop dat jullie dit soort artikelen kunnen waarderen. Want het voelt geweldig om op mijn eigen weblog zo eerlijk te kunnen zijn over mijn God, en de manier waarop Hij mijn leven stuurt.

1 opmerking :

  1. wat erg dat dat meisje haar moeder is verloren, ik kan het me niet voorstellen.. goed dat je zulke goede vrienden om je heen hebt :)
    liefs x

    BeantwoordenVerwijderen

Comments make me happy <3
(Je URL in de comment zetten is not done, ook bij winacties)

Mogelijk gemaakt door Blogger.