Column: Ooit was ik de kleine zeemeermin

1 comment
Als ik denk aan iemand die heel veel overheeft voor een kans op liefde is het zeker Disney's roodharige zeemeermin Ariël. Je stem opgeven voor een jongen die je nog maar één keer echt gezien hebt, dat is niet zomaar wat! Mede door mijn fascinatie voor Ariël kwam ik op de vraag "Hoe ver zou jij gaan voor de liefde?". Hierdoor kwam ik ook op deze niet-zo-heel-erg-goed-gelukte tekeningen, maar dat is een ander verhaal. 

Het is hartstikke gaaf wanneer je iemand vind waar je zoveel van houdt dat je voor deze persoon (vrijwel) alles overhebt. Maar offers brengen op de Ariël-wijze lijkt me toch niet aan te raden. Natuurlijk is het een kinderfilm en is Ariël gewoon heerlijk impulsief ("Hey, ja! Laat ik mijn stem maar verkopen. Ik red het boven water wel zonder stem. No problemo.") maar bij mij gaan er alarmbellen rinkelen.

Zoveel opoffering en dan te bedenken dat het echte verhaal van H.C. Andersen helemaal niet zo'n happy end heeft, althans niet een happy end met de prins. (Je zou het echte verhaal eens moeten lezen, echt een prachtig en triest verhaal!) Maar goed. Alle respect voor de zeemeermin die besloot dat deze prins haar true love was, maar lieve Ariël, dat kan je toch niet besluiten? Je kunt het proberen, zoals jij deed, maar weet je zeker dat dat het risico waard is? Kijk maar eens naar het echte verhaal, Ariël, zo had jij ook kunnen eindigen.

Er was ook een jongen waar ik van dacht dat hij geweldig was. En dan bleef ik behoorlijk lang volhouden, ook toen ik hem niet meer zag. Wat had ik er niet voor over om hem weer terug te zien!? Gelukkig viel mijn offer voor de liefde mee, want ik zag hem terug. Hij herkende mij, in tegenstelling tot de prins uit het verhaal.

Maar toen, na een tijdje, was het sprookje voorbij. Ik heb mijn "prins" nooit meer terug gezien en uit praktische overwegingen besloten dat ik er naast zat: hij was geen prins. Althans, niet de mijne. En dat is oké, want ik was Young Dumb and in Love (*klik*) en ik kwam er gewoon weer overheen. Ik had immers niet mijn stem of zelfs mijn leven verloren aan de jongen die op een prins leek.

Op het moment is mijn bijnaam Ariël, maar dat komt puur door mijn haarkleur en gelukkig niet door mijn daden. En dat hoop ik zo te houden. Verliefdheid is geweldig en geeft je vleugels (sorry dear Ariël, vleugels, geen benen) maar er zijn natuurlijk grenzen. Ja, toch?

1 opmerking :

Comments make me happy <3
(Je URL in de comment zetten is not done, ook bij winacties)

Mogelijk gemaakt door Blogger.