Als het allemaal niet vanzelf gaat...

1 comment

Ik denk dat we allemaal wel eens een dag hebben waarop werkelijk niets meewerkt. Trein gemist, iets uit je handen laten vallen, een slecht cijfer terugkrijgen, dingen die je humeur behoorlijk kunnen verpesten. Wanneer het grotere belangrijkere dingen zijn kan soms één mailtje al je hoop doen verdwijnen. Die extra keer dat je weer een afwijzing te horen krijgt, of een teleurstelling moet verwerken omdat mensen waar je op aangewezen bent je niet willen helpen. 

Gisteravond had ik zo'n moment. Mijn dag verliep al niet geweldig, ik kreeg een tentamencijfer terug wat net niet hoog genoeg was om mijn studiepunten te halen en op mijn mail stond een bevestiging van iets waar ik al bang voor was. Tot zover kon ik het allemaal wel overzien. Toen er nog een vervelende e-mail bij kwam knapte er iets.

Met het afwikkelen van de erfenis ben ik overgeleverd aan bepaalde mensen, die zich helaas niet of nauwelijks voor mij inzetten. Ik vind het absoluut niet erg om zelf dan iets meer te regelen, maar als ik om advies vraag verwacht ik wel iets meer reactie dan "daar wil ik eigenlijk geen uitspraken over doen, jullie moeten er zelf samen maar uit komen". Hallo, wake up call, ik ben ook nog maar een meisje van 19! Ik vraag toch niet voor niets om advies!?

Boos en teleurgesteld stuurde ik de mail door naar mijn vriend. "Laat het los, schat" was zijn reactie. Makkelijker gezegd dan gedaan, want als ik er zelf niet achter aan ga ligt het stil. En ik wil zo graag door, alle financiële zaken afwikkelen en me richten op het opbouwen van mijn toekomst. Me richten op het huisje waar ik in ga wonen, zodra alles geregeld is. In de hoop daarin rust te vinden, in het idee dat ik straks op mezelf woon, in een huisje dat ik zelf mag inrichten, in een huisje waar ik geen rekening hoeft te houden met iemand anders dan hare majesteit de kat.

Ik ben enorm toe aan mijn eigen plekje, en de gedachte daarin is datgene wat me min of meer overeind houdt. Maar helaas, dit kan pas gerealiseerd worden wanneer alle andere dingen daarvoor geregeld zijn. Het is een kettingreactie, maar helaas is de eerste schakel enorm traag. Daar zijn we nu al meer dan een half jaar mee bezig...

Mijn vriend begrijpt mijn frustratie prima, maar hij ziet ook hoe dit alles veel te belangrijk voor me wordt. Ik wil zo graag! Maar soms is het ook goed om even stilgezet te worden. Frustrerend, maar goed. "Vertrouw op God. Je bent nu zo druk met wat jij wil en je denkt dat dat de enige manier is, je moet leren luisteren naar Hem. Luisteren en misschien wel ontdekken dat Hij een ander plan heeft dan jij."

"Luisteren naar God", dat is makkelijker gezegd dan gedaan. En in eerste instantie reageerde ik ook boos richting mijn vriend. "Ik bid toch? En God gaat heus niet voor mij naar de notaris! Ik kan toch niet alles loslaten, achterover leunen en een beetje vertrouwen dat het allemaal vanzelf wel goed komt!? Zelfs als ik er keihard voor werk zit er nog geen vooruitgang in!".

Een tijd lang heb ik zitten huilen, omdat ik het even allemaal veel te moeilijk vond. Te moeilijk dat ik zo weinig kon doen. Te moeilijk dat ik zo graag wil, maar dat ik niet verder kom. Te moeilijk om het over te geven. Ik raakte in paniek, en nu ik dit zo schrijf moet ik moeite doen om niet weer in paniek te raken. Het duurde allemaal al zo lang en ik kreeg steeds erger het idee dat ik er alleen voor stond. Eigenlijk was ik vooral boos en teleurgesteld, te boos om te bidden, dacht ik.

Iets wat ik vaker doe wanneer ik niet de motivatie kan vinden om zelf te bidden, is mensen vragen om dat voor me te doen. Met de tranen nog op mijn wangen sprak ik vrienden aan via facebook, "Hey mag ik je wat vragen?" Kort legde ik ze uit waar ik mee zat en vertelde ik dat ik eigenlijk niet goed meer wist wat ik moest doen. Hun reactie was als een warme deken, natuurlijk wilde ze voor me bidden! "Het is heel zwaar, maar God gaat je er door heen slepen. Blijf met Hem in contact!"

Toen ik daarna nog even op Youtube surfte, in de hoop mijn hoofd leeg genoeg te krijgen om te kunnen slapen, stuitte ik op een video waarin de volgende Bijbeltekst werd aangehaald.

Jakobus 1 - Jongerenbijbel
2Het moet u tot grote blijdschap stemmen, broeders en zusters, als u allerlei beproevingen ondergaat. 3Want u weet: wanneer uw geloof op de proef wordt gesteld, leidt dat tot standvastigheid. 4Als die standvastigheid ook daadwerkelijk blijkt, zult u volmaakt en volkomen zijn, zonder enige tekortkoming.

5Komt een van u wijsheid tekort? Vraag God erom en hij, die aan iedereen geeft, zonder voorbehoud en zonder verwijt, zal u wijsheid geven.
Soms kunnen dit soort teksten me enorm tegenstaan. Blijdschap omdat je beproefd wordt, mooi idee, maar zo werkt het bij mij in elk geval niet. Toch raakte deze tekst mij. De man in de video vertelde dat standvastigheid ook vaak werd vertaald als geduld. Patience. Groeien in de geduld. Niet alleen maar eisen dat dingen snel en op mijn manier gebeuren, maar soms ook wachten. Andere stappen zetten en God vragen om wijsheid.

Want uiteindelijk kan ik nog zoveel plannen maken, e-mails sturen en avonden huilen omdat het  helemaal niet gaat zoals ik wil, God staat daar ver boven. Ik geloof dat God een plan heeft met mijn leven en dat is iets waar ik op wil leren vertrouwen. Ook als dat allemaal niet vanzelf gaat.




1 opmerking :

  1. Wat dapper dat je zo open durft te schrijven. Heel mooi artikel!

    BeantwoordenVerwijderen

Comments make me happy <3
(Je URL in de comment zetten is not done, ook bij winacties)

Mogelijk gemaakt door Blogger.