Stilstaan bij Pasen

1 comment


Wanneer mensen aan me vragen hoe het met me gaat is mijn standaard antwoord vaak "Ik heb het druk". Negen van de tien keer is dat ook de waarheid, ik heb het daadwerkelijk druk en vaak loopt mijn hoofd over van de gedachten. Dingen die ik nog moet regelen, dingen die ik nog wil doen, dingen die ik echt niet mag vergeten. Zelfs als ik lijstjes maak kan ik al deze dingen niet uit mijn hoofd zetten. In mijn directe omgeving zijn veel mensen druk, druk met afstuderen, druk met hun baan, druk met werk zoeken. En door al mijn eigen drukte mis ik dingen. Dingen zoals Pasen!

Natuurlijk waren de paaseitjes en paastoetjes in de folders me niet ontgaan, maar halverwege deze week werd ik toch een beetje overvallen door het feit dat Pasen dit weekend al was. Ik had helemaal geen tijd voor Pasen! En in al mijn drukte, misschien ook wel geen tijd voor God.

Ik vind het al weken lastig om in mijn hoofd ruimte te maken voor God. Om even stil te zijn voor Hem, om met God te praten en mijn problemen bij Hem neer te leggen. Zo ook met Pasen. In mijn hoofd was er geen ruimte om stil te staan bij Pasen, of bij wat Jezus voor de mensheid, voor mij, gedaan heeft. Kunnen we het niet even een week verschuiven?

Toch zat ik vanmorgen braaf bij de Paasbrunch van mijn Bijbelstudiegroep, tussen de lammetjes! Op het laatste moment werd mij gevraagd of ik de dienst wilde presenteren. Oké, prima, doen we (ik kan heel slecht nee zeggen!). Toen ik vooraan stond, met mijn handen gevouwen, voelde ik me wel een beetje staan. Het kostte mij al die tijd "te veel moeite" om tijd voor God of gebed te maken, en dan moest ik nu hardop voor de groep bidden...

In het gebed vroeg ik God of Hij ons wilde helpen om stil te staan bij Pasen. En hoe vaag of random dat misschien klinkt, ik denk dat het een goede vraag was. In de preek kwam het onderwerp terug. Soms wordt je namelijk stilgezet door iets dat gebeurt in je leven. Positief of negatief. De spreker gaf ons even de ruimte om met de persoon naast ons te bespreken wat ons stilgezet had, wat ons veranderd had. Een vriendin van me vertelde hoe de geboorte van haar zoontje haar dankbaar had gemaakt. Elke morgen zag ze het weer als een klein wonder dat ze wakker werd en dat zij en haar gezinnetje gezond waren.

Ik vond het lastig om die vraag te beantwoorden. Wat mij had stilgezet? Ja, het overlijden van mijn moeder, dat had me zeker stilgezet. En daarna hals-over-kop de volwassenheid in geslingerd. Niet echt een vrolijk of opbouwend verhaal.

De spreker ging verder met zijn verhaal. We verplaatsten ons in het volk Israël, dat jarenlang een verlosser beloofd was. Die verlosser kwam, maar Hij was niet degene die ze zou bevrijden van de onderdrukking door de Romeinen. Hij was een gewone man, die onschuldig stierf aan een kruis. De spreker nam ons mee met Maria, die een leeg graf aantrof. Aan een man, die in de tuin liep, waar het graf deel van uitmaakte, vroeg ze of hij het lichaam van Jezus had meegenomen. Die man was Jezus.

Maria werd stilgezet bij het lege graf. Maar ze hoefde er niet stil te blijven staan. Ze mocht naar de leerlingen van Jezus toe om het goede nieuws te vertellen: "Jezus is opgestaan!"

Een verhaal wat ik al honderd keer gehoord heb, maar wat mij vandaag extra raakte. Niet omdat Jezus aan het kruis stierf, omdat het graf leeg was of omdat Hij de dood had overwonnen, maar omdat Maria stil gezet was. In al haar verdriet en ellende was ze stilgezet om vervolgens Jezus te ontmoeten.

Ik denk dat het goed voor me zou zijn om me soms stil te laten zetten. Door een preek als vandaag, een gebedsbijeenkomst, of door iets wat me dwars zit. Jezus heeft door Zijn overwinning op de zonde en de dood de weg naar God vrij gemaakt. God heeft 24/7 tijd voor mij! Nu ik nog voor Hem...

1 opmerking :

Comments make me happy <3
(Je URL in de comment zetten is not done, ook bij winacties)

Mogelijk gemaakt door Blogger.